Column van Gerdien Brinkman – www.nahoverijssel.nl

Dag Buurtzorg

Laat ik vooral duidelijk wezen: BUURTZORG bestaat uit een team van professionele verpleegsters die in de wijk van hun wonen een zorgteam vormen. Op de fiets kwamen ze aan en af. (Nu hielp de buurt zelf ook, maar dan op hun eigen buurtachtige manier: rijden, hond-uitlaten: dat soort werk. Niet uit te vlakken, overigens.) BUURTZORG is different stuff. Ik mag het niet te veel aanprijzen, vindt het betreffende zorgteam, want men is beducht voor een te grote vraag. Terecht. Ik bedoel daarmee de te grote vraag. Dat zou namelijk zo maar kunnen en heel begrijpelijk. Maar toch maar de volgende lofprijzing: we –Mantel en ik, NAH- hebben ruimschoots genoten van de aandacht, de zorgvuldige en vrolijke ondersteuning van de wijkverpleging. En laten we wel wezen: zij lopen voor de troepen uit. BUURTZORG is een kleinschalig georganiseerd zelfverantwoordelijk team. Niets werkt beter dan dat! Zelfverantwoordelijk, zelf keuzes kunnen maken, zelf besluiten welk cadeau je langs gaat brengen bij je cliënten. Want dat gebeurde ook: een prachtig kerstpakket, lekker en verantwoord (want bio-eco-duurzaam), gespaard van de niet-gemaakte kosten. De rest van Nederland volgt op den duur, dat kan niet anders. De ouderwetsche wijkverpleging terug, weg met de onzichtbare managers, het geld dat met de draaiing van de aarde onzichtbaar in het afvoerputje kolkt. Neen. Weg daarmee! Tevreden met hun werk (dat meen ik oprecht te mogen veronderstellen), zichtbaar en hoorbaar voor elkaar en voor de cliënten. Niks een ingevlogen (vanuit Genemuiden, Hasselt of waarvan dan ook) hulp for a few minutes, maar een WIJKverpleegster. Mijn moeder had er vroeger ook zo één; ze zijn vriendinnen geworden. Dat hoeft natuurlijk niet, maar op een zo kleinschalig en overzichtelijke schaal  (ojee, een pleonasme) georganiseerde hulpverlening, zo één waar men elkaar kent, herkent en erkent in de (on)mogelijkheden: da’s klasse, warmte en veiligheid. We hebben afscheid  genomen van BUURTZORG, wel een beetje met pijn in ons hart. Het goede nieuws: we kunnen zonder. Verder: we zullen ze dus missen. Gerdien Brinkman (NAH) en Mantel